Obecne zabezpieczenia /ZUS/ nie dają żadnych gwarancji godziwej emerytury. Jest to raczej żałosna jałmużna, dla tych, których społeczeństwo chce się pozbyć.

Jednakże przy tak niskich płacach jakie mamy obecnie w Polsce kogo stać na odkładanie co miesiąc 10% albo 15% na różne fundusze emerytalne? A przecież tyle powinno się odkładać aby na starość nie popaść w biedę /nędzę/. Mam propozycję do rozważenia przez Panią Senator: proponuję wprowadzić ulgę emerytalną w naszych podatkach na wzór ulgi dla organizacji pożytku publicznego, np. 1% ulgi w podatku, dla tych, którzy założą indywidualne konto emerytalne, po przekroczeniu 40 roku życia 1,5% a po 50 roku 2%. Ktoś może powiedzieć /i chyba słusznie/, że są to śmiesznie małe ulgi, więc i marna zachęta a także marna pomoc. Mnie jednakże chodzi o to, aby nie obracać się w sferze czczej teorii i od czegoś trzeba zacząć. Chodzi mi o sposób rozwiązania problemu. Natomiast konkretne kwoty czy procenty niech ustali nasz rząd. Będzie to zachęta dla młodych ludzi aby nie myśleli tylko o sobie ale także o tej części społeczeństwa, która już nie jest w stanie utrzymać się z pracy własnych rąk. Dotychczasowy system emerytalny nie daje gwarancji i praktycznie żadnego zabezpieczenia. Okazał się zwykłą iluzją, zwłaszcza w społeczeństwie o ujemnym przyroście naturalnym. Obecnie w sposób systemowy tworzymy nowe rzesze biednych /i na dodatek starych/. Andrzej Bogusławski. Wysłane: 06/02/06

Powyższy tekst został skierowany do Pani Senator Ewy Tomaszewskiej jako post za pośrednictwem strony internetowej Kongresu Ruchów katolickich /III Ogólnopolski Kongres Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich 2005-2007/ 

"Korespondencja dotarła. Dziękuję. Odsłuchałam też Pana przekazy telefoniczne. Po przejrzeniu materiałów skontaktuję się z Panem. Pozdrawiam. Ewa Tomaszewska. wtorek, 9 maja 2006." 

Projekt powołania Mazowieckiego Centrum Przedsiębiorczości Chrześcijańskiej

  I. Słowo wstępne  Nawiązując do spotkania plenarnego Rady Zrzeszeń Katolickich Archidiecezji Warszawskiej /18 marca 2002r./, na którym poruszano problem narastajacego bezrobocia w Polsce, przedstawiam pewną, zalążkową wizję projektu, próby przeciwstawienia się temu zjawisku, w Archidiecezji Warszawskiej.

     Zasadniczo problem bezrobocia jest nierozwiązywalny, tak jak nie można całkowicie zlikwidować problemu biedy, zgodnie z tym, co Jezus powiedział swoim uczniom: "Ubogich i tak zawsze będziecie mieć u siebie,"/.../ Mt 26,11; Mk 14,7; J 12,8  Jednakże walka z bezrobociem jest naszym obowiązkiem, tak samo jak walka z biedą czy cierpieniem, albowiem "wiara bez uczynków jest martwa" Jk 2,14-26. Problemy biedy, głodu, bezrobocia czy chorób są uciążliwościami tego świata, których nigdy nie uda się całkowicie zlikwidować. Możemy się im jedynie przeciwstawiać i taki mamy obowiązek. Kościół nie może odwracać się od biedy tego świata /zarówno materialnej jak i duchowej/. Aliści bez pomocy Kościoła /na gruncie wiary/ nie jesteśmy w stanie skutecznie przeciwstawiać się temu zjawisku.

      Potrzebna będzie współpraca pracodawców i pracobiorców. Jednakże pełne współdziałanie-porozumienie /consensus omnium/ nie jest możliwe z uwagi na sprzeczność /rozbieżność/ interesów. Jedynym czynnikiem umożliwiającym takie współdziałanie jest wspólnie wyznawana wiara katolicka. Na gruncie kościelnym jest możliwa współpraca /korporacjonizm chrześcijański/ ponieważ istnieje wspólna płaszczyzna porozumienia, tj. wspólna wiara, będąca jedynie skutecznym zwornikiem dla dwóch przeciwstawnych sobie grup społecznych - pracodawców i pracobiorców. Dlatego realizacja idei korporacjonizmu jest możliwa tylko na gruncie chrześcijańskim. Nawiązuję tutaj do nauczania papieża Piusa XI a zwłaszcza do encykliki "Quadragesimo anno" z 1931 r.  Przy czym tym razem nie chodzi o rozwiązywanie konfliktów społecznych ale o wspólne przciwstawianie się problemom społecznym a w szczególności skuteczne przeciwstawienie się narastającemu problemowi bezrobocia. Dzisiaj nazwalibyśmy to raczej solidaryzmem bądź solidarnością społeczną. 

Projekt moj opieram na trzech filarach:

1. Kościół /Metropolia Warszawska/,

2.Sejmik- Mazowiecki Sejmik Stowarzyszeń Katolickich /gospodarczych i zawodowych/,

3. Centrum /Mazowieckie Centrum Przedsiębiorczości Chrześcijańskiej/. 

Ad.1 Kościół  może dać bazę materialną /zwłaszcza w początkowym okresie/, udzielać duchowego wsparcia i być zwornikiem dla całego przedsięwzięcia /włączając w to pewne funkcje nadzorczo-kontrolne/. Potrzebny będzie zarówno asystent kościelny jak i zespół duszpasterzy.

2. Sejmik katolickich stowarzyszeń /organizacji/ zawodowych i gospodarczych będzie pełnił funkcje Rady Programowo-nadzorczej, której jednym z głównych zadań będzie wytyczanie kierunkow działania Centrum oraz funkcje kontrolno-nadzorcze. Sejmik może działać na zasadzie porozumienia organizacji katolickich /forum/ w celu formułowania i promowania wspólnego stanowiska, wypracowanego na zasadzie consensusu.

W początkowym okresie /w stadium realizacji/ Rada Zrzeszeń Katolickich Archidiecezji warszawskiej może pelnić tutaj pozytywną rolę, jednakże  w sposób naturalny Akcja Katolicka wydaje się być bardziej predysponowana do zajęcia się tym zagadnieniem wraz z PSCHP. Mam nadzieję, że AK zrezygnuje z samoograniczania się do działalności formacyjnej swoich członków i nawiąże do chlubnych przedwojennych tradycji. 

3.  Centrum Przedsiębiorczości Chrześcijańskiej winno stać się praktycznym ramieniem całego przedsięwzięcia. Załączone schematy są tylko wstępnym-pierwszym zarysem, który winien być modyfikowany w miarę rozwoju, potrzeb i możliwości. Centrum winno spełniać trzy zadania:

-pobudzać przedsiębiorczość,

-pomagać i pośredniczyć w znajdowaniu pracy,

-edukować a także koncentrować na sobie różne inicjatywy /bank inicjatyw/.